مایکل انگلر

مایکل انگلر کارگردان و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی است که از اواخر دههٔ ۱۹۸۰ در تئاتر، تلویزیون و بعدتر سینما فعال بوده و امروز بیشتر با کارگردانی سریال‌ها و فیلم‌های خوش‌ساختی مثل Sex and the City، 30 Rock، Downton Abbey و The Gilded Age شناخته می‌شود. او در ابتدا در تئاتر نیویورک کارش را شروع کرد و روی برادوی نمایش‌هایی مانند Eastern Standard، Mastergate و I Hate Hamlet را کارگردانی کرد؛ موفقیتی که برای اجرای آف‌برادوی Talking Heads در ۲۰۰۳ نامزدی جایزهٔ Outer Critics Circle برای بهترین کارگردانی تئاتر را هم برایش آورد.

انگلر از اوایل دههٔ ۹۰ وارد تلویزیون شد؛ با تله‌فیلم Mastergate و قسمت‌هایی از سریال‌هایی چون Dream On، My So-Called Life و Party of Five که در آن علاوه‌بر کارگردانی، تهیه‌کننده هم بود. در دههٔ ۲۰۰۰ دامنهٔ کارش به درام‌ها و کمدی‌های پرمخاطب گسترش یافت: Once and Again، Six Feet Under، The West Wing، و به‌ویژه Sex and the City که برای کارگردانی برخی اپیزودهایش نامزدی امی و چند نامزدی انجمن کارگردانان آمریکا (DGA) را برای او به همراه داشت. بعدها، با کار روی سریال کمدی 30 Rock و اپیزود معروف «Rosemary’s Baby» بار دیگر نامزد امی و DGA شد و نگاه تصویری‌اش در کمدی تلویزیونی تثبیت شد. 

در ادامه، انگلر روی مجموعه‌هایی چون Parenthood، The Big C، Brooklyn Nine-Nine، Unbreakable Kimmy Schmidt و Empire کار کرد و به‌عنوان کارگردانی «چندژانری» شناخته شد که هم در درام‌های سنگین و هم در کمدی‌های تندریتم، زبان اجرایی روانی دارد. نقطهٔ عطف تازهٔ کارنامهٔ او همکاری با جهان Downton Abbey بود: ابتدا چند قسمت از فصل‌های پایانی سریال را کارگردانی کرد و سپس فیلم سینمایی Downton Abbey (۲۰۱۹) را جلوی دوربین برد؛ فیلمی که ادامهٔ مستقیم سریال بود و در گیشهٔ جهانی موفق شد و برای کارگردانی‌اش تحسین منتقدان و مخاطبان را کسب کرد. بعد از آن، او از ۲۰۲۲ یکی از کارگردانان و تهیه‌کنندگان اجرایی The Gilded Age شد؛ درامی تاریخی به قلم جولین فلووز برای HBO که بسیاری آن را ادامهٔ منطق بصری و روایی «داونتن ابی» در نیویورک قرن نوزدهم می‌دانند. 

در کنار جوایز صنفی، انگلر بارها برای امی و DGA نامزد شده و در متن‌های تحلیلی دربارهٔ کارش از توانایی او در «پیوند دادن بازیگرمحوریِ تئاتری با دوربینِ نرم و نامرئیِ تلویزیون» سخن گفته‌اند؛ سبکی که باعث شده در پروژه‌های ensemble با تعداد زیاد شخصیت (از Sex and the City و 30 Rock تا Downton Abbey و The Gilded Age) یکی از انتخاب‌های اصلی شبکه‌ها و استودیوها باشد.